Roma Döneminde Stoacıların yanında, Epikuroscularm felsefesi de yaygın olarak benimsenmişti ve atomculuğa dayanan bu felsefenin en ünlü temsilcisi Lucretius'tu (95-55). Lucretius, De Rerum Natura (Varlıkların Doğası Üzerine) adlı meşhur yapıtında, bilimsel bir yakla­şımla varlıkların nasıl oluştuğunu araştırmış ve varlığı, madde ve boşluk olmak üzere ikiye ayırdıktan sonra, maddenin atomlardan meydana geldiğini belirtmiştir. Ona göre, bölünemedikleri için mad­denin temel yapı birimleri olan atomların türleri sınırlı olsa da sayıla­rı sınırsızdır; boşluk içinde aşağı doğru düşerken, çeşitli nedenlerle bir araya gelir ve maddeleri oluştururlar.

Evren Aristoteles'in savunduğu gibi, sınırlı değildir ve bir küre biçiminde olmadığı için merkezi de yoktur. Bu sınırsız evrende çeşitli Dünya'lar vardır ve her Dünya, tıpkı bir canlı gibi, doğar büyür ve ölür.

İnsan, bir bedenle bir ruhtan oluşmuştur ama her ikisî de aynı maddeden, yani atomlardan yapılmıştır; fakat ruhu oluşturan atom­lar, bedeni oluşturan atomlardan çok daha incedir. Beden ve ruh, birlikte varolur ve birlikte yok olur; öyleyse beden yok olduğunda ruh da yok olacaktır; bu nedenle, ölümden sonra ruhî yaşantının süreceği inancı, yanlıştır.

Lucretius'a göre duyum, nesnelerden çıkan atomların duyu or­ganlarına gelmesi sonucunda oluşur. Görme, işitme ve koklama, farklı nitelikteki atomların, farklı alıcılarla algılanmasından ibarettir.

Lucretius canlıların zaman içinde değişim ve dönüşüme uğraya­rak, yalından karmaşığa doğru evrimleştiklerine de inanır. Bu ne­denle bazı biyoloji tarihçileri, evrim görüşünün başlangıçlarını Lucretius'a kadar götürmek isterler.

kaynak :bilim tarihi